Ik fiets rond 22u alleen naar huis en fiets daarbij onder het station van Zaventem door. Dit doe ik zeer voorzichtig en rustig voor de zekerheid, je weet nooit dat ik iemand tegen kom. Ik kom één man tegen die ik rustig voorbij fiets onder het station. De man is wat ouder, ik schat rond de 60. Hij zegt “Da mag ni eh. Ge moet afstappen. Fiets aan de hand.” De manier waarop hij praat zint me niet dus ik besluit hem te negeren en fiets rustig en voorzichtig door. Wanneer ik de slalom opgefietst ben is hij de trappen opgewandeld en komen we samen het station uit. Hij roept “Vuile teef!” “Ik weet wel dat ge mij gehoord hebt!” “Gij se vuile teef!” “Vuile teef!” “Onnozel teef!” “Vuile teef!” Hij blijft dit roepen tot ik te ver van hem weggefietst ben en ik hem niet meer kan horen.

Op mijn weg terug van de supermarkt, komt er een fatbike met twee jonge gasten de hoek om. 
Ik werd door beide ondergespuugd met daarbij de nodige verwensingen!

Ter verduidelijking, er is niet aan voorgevallen. En aan mij is bijvoorbeeld niet af te zien dat ik homoseksueel ben (al mag dat ook never nooit een aanleiding zijn). Toch ga je bij jezelf te rade wat een eventuele aanleiding kan zijn. Ik ga de komende periode deze plek mijden, omdat het als een persoonlijke aanval voelt. Ik ben vaker bespuugd en dit incident rakelt alles op. De politie ingelicht en gaven aan in de buurt op te letten, maar door de hoeveelheid zelfde meldingen in deze buurt konden ze er weinig mee.

Op een zomerse dag fietste ik in Den Haag naar het strand. Plots ging een auto, nb een turquoise metallische Porsche, langzaam naast me rijden. De bestuurder schreeuwde wat dingen naar me en reed niet verder voordat hij zeker wist dat ik had gezien dat hij zich aftrok. Voordat ik zijn auto kon bekrassen reed hij er lachend en met gierende banden vandoor. Het heeft mijn hele dag verpest. Ik lag woedend op het strand. Ik heb een melding gemaakt bij de politie (verder niks erover gehoord) en heb m’n verhaal op instagram gedeeld. Door zijn opvallende auto kwam ik er snel achter dat hij een barbershop heeft in Den Haag, en een vrouw en kinderen. Ik had het liefst de ruit van zijn shop ingegooid en een brief aan zijn vrouw geschreven, maar dan had de politie mij waarschijnlijk opgepakt, en hem met rust gelaten. Twee jaar daarvoor liep ik ‘s avonds (8 uur) door de Jordaan in Amsterdam, waar ook een auto zich omdraaide om langzaam naast me te rijden. De bestuurder reed snel weer verder toen hij andere mensen aan zag lopen, waardoor ik twijfelde of hij me echt volgde. Aan het einde van de straat stond hij om de hoek geparkeerd. Hij vroeg me de weg naar Centraal Station. Ik zei dat ik het niet wist en probeerde verder te lopen, maar hij bleef me maar dingen vragen. Toen keek ik omlaag en zag ik zijn pik in zijn hand. Beide mannen genoten ervan om bewust mijn consent te ondermijnen. Beiden hebben bijgedragen aan een wereld waar ik niet rustig kan fietsen, wandelen, en zijn, zonder constant waakzaam te zijn en alle mannen in de gaten te houden als potentieel gevaar. Ik wens ze alle ellende toe, en alle vrouwen in hun levens vrijheid van ze.

Ik zat afgelopen avond op de fiets. Op het fietspad stond een groep mannen , 7 of 8 man tussen de 17 en 27(gok ik) ze gingen expres het fietspad blokkeren waardoor ik moest afstappen. Ik wilde snel omdraaien en weg fietsen maar de mannen pakte mij bij mijn billen, achterrekje, arm, benen en borsten. Ze hadden mij binnen no time omsingeld en ik kon geen kant op. Er was niemand in de buurt. Het duurde in totaal 12 minuten tot ik eindelijk weg kon(zag ik op mijn smartwatch) maar het leek wel een paar uur te duren. De jongens stopte toen er een auto op de weg kwam die paralel ligt aan het fietspad. Mijn shirt stuk. Broek open. Er was geen gedwongen penetretie dus valt het volgens mij niet onder verkrachtig dus ik weet niet wat ik hier nu mee kan. Moet ik mij niet aanstellen of is mijn vieze onveilige gevoel terecht? De mannen spraken in een taal die ik niet kon verstaan en twee waren aan het filmen. Ik was letterlijk en figuurlijk in de houdgreep genomen en over wat zij in die 12 minuten gedaan hebben hoef ik denk ik niet verder over uit te wijden. Dat spreek voor zich en ik dat wil ik liever ook niet gedetailleerder dan dit beschrijven/toelichten 

Straatintimidatie gaat verder dan alleen seksuele intimidatie. Zo is het al enkele keren gebeurd dat ik uit word gescholden op straat bijv. Omdat mannen geen voorrang verlenen en ik dan niet meer over wil steken als ze vol op de rem gaan. Het constante gevoel op je hoede te moeten zijn, je in te moeten houden en vooral niet te veel opvallen, boos kijken etc. Om maar geen gedoe te krijgen. Een aantal jaar geleden had ik mijn zoontje opgehaald bij de opvang en ik wilde linksaf slaan met de auto. Er kwam een auto van links en de man in die auto weigerde me voorrang te geven. Ik schrok me een ongeluk, greep naar mn borst, waardoor de mannelijke bestuurder nog bozer werd. Ik reed door maar zag in mijn spiegel dat hij was gekeerd en me achterna kwam. Ik ben de woonwijk in gereden en gestopt voor een blok met huizen in de hoop dat er iemand thuis zou zijn en het mee zou krijgen. De bestuurder stopte achter me en trok mijn deur open waarop hij in mijn gezicht begon te schreeuwen. Toen mijn zoontje, die achterin zat, begon te huilen is hij naar zijn auto gelopen en weggereden. Sindsdien probeer ik minder op te vallen, meer situaties te laten gaan ook al sta ik in mijn gelijk. Ik weet namelijk zeker dat deze mannen niet zo hadden gereageerd als ik ook een man was.

Als man heb ik ook soms last van kleine intimidaties. Soms hard naroepen of iets anders.
Meestal kan ik dit wel van me af laten glijden alleen vandaag heb ik misschien een glimp opgevangen van hoe sommige vrouwen zich voelen.
Een man die van de overkant van de straat kus geluidjes naar je maakt en dit nog harder gaat doen nadat je naar hem hebt gekeken. Als Man is het natuurlijk anders dan als vrouw en volgende keer dat ik dit meemaak spreek ik hem er gewoon op aan. Het lijkt me echt niet fijn hier als vrouw dagelijks mee bezig te moeten zijn.

Dit is ook echt een punt waarop de politiek harder mag ingrijpen. Ik besef hoeveel immaterieele schade dit aan mensen kan toebrengen. 

Vandaag zijn mijn dochter van 1,5 jaar en ikzelf door een man in een chique elektrische auto
uitgescholden en bespuugd.

We zaten op de fiets in een smal straatje vlakbij ons huis. Mijn dochter was haar schoenen aan het uittrekken, wat ik al rijdend best gevaarlijk vond. Ik merkte dat een auto achter mij geen afstand hield en heel dicht op ons reed. De bestuurder zat luid scheldend en gebarend achter het stuur. Ik ben gestopt, toen opende hij het raam en werd ik voor “kankerhoer” en meer uitgemaakt. Daarna spuugde hij mij recht in mijn gezicht. Mijn dochtertje zat erbij in het voorzitje van de fiets. Ik was zo van slag dat ik zijn nummerbord niet heb genoteerd of actie heb kunnen ondernemen, wat ik mezelf erg kwalijk neem. Daarna ben ik in huilen uitgebarsten, ik voelde me zo vies en vernederd. Omstanders haalden hun schouders erover op.

Ik heb in onze wijk al heel vaak dingen meegemaakt (nastaren, fluiten, intimiderend gedrag, etc), maar dit spande echt de kroon. Vooral vond ik het heel erg dat mijn kleine dochtertje op zo’n jonge leeftijd getuige moet zijn van dit soort gedrag. Laat dit alsjeblieft stoppen. Respect op straat!

Vanmorgen rond half 6 fietste ik de stad uit onderweg naar mijn werk in Zwolle. Dit doe ik al een aantal jaar. 

Net over de brug kom ik onderweg een man bij zijn scooter tegen aan de kant van de weg. Op zich bijzonder normaal gesproken op zondag ochtend zie ik niets en niemand. Ik besteedde er geen aandacht aan zoals altijd vervolgde ik mijn weg met mijn Spotify playlist in mijn oren. Een kilometer of 10 verder schrok ik ineens van een fel licht schuin achter mij. De scooter man haalde me in en kwam naast me rijden. Hij kwam steeds dichterbij en duwde mij steeds dichter naar de berm met daarnaast een sloot en daarachter een groot maïsveld. Ik maakte mezelf groter,bleef doorfietsen en de man negeren. Voor ik Westenholte in fietste stopte de man even reed zonder licht mij voorbij draaide zich vervolgens terug in mijn richting. Ondertussen had ik mijn mobiel gepakt en mijn man wakker gebeld. 

Ik bleef met mijn man aan de telefoon en toen de achtervolger dit doorhad stopte hij. 

Toen ik Westenholte uit was en Zwolle binnen reed keek ik achter om. Ik zag hem niet meer. 

De laatste zes kilometer ben ik aan de lijn gebleven met mijn lief. Ik hing op toen ik veilig binnen was op mijn werk.

Veel tijd om er over na te denken had ik niet. Mijn dienst begon en ik heb gewerkt als alle andere dagen. 

Pas later op de avond thuis op de bank drong het bij me door wat er gebeurd was. Ik heb melding gemaakt bij de politie. Zoals ik verwachtte konden ze er niet veel mee, aangezien ik niets kon vertellen over het nummerplaat je van de scooter en ook omdat de man fysiek mij niets heeft gedaan. 

Ik heb mij erg onveilig gevoeld en ben nu vooral heel boos. Ik vind dat ik normaal onderweg moet kunnen zijn naar mijn werk. 

Wat ik echt niet snap is dat iemand er plezier of wat dan ook ontleend aan het achtervolgen. Ik dacht alleen maar vieze creep, ga gewoon naar huis en slapen zoals de meeste mensen doen in het weekend. 

Ik stap over een paar dagen gewoon weer op de fiets. Naar mijn werk met Spotify in mijn oren en zing lekker mee.