Deel jouw verhaal

Wil jij ons helpen?

Voor onze Veilige Steden campagne zijn wij op zoek naar mensen die hun ervaringen met straatintimidatie willen vertellen op beeld. De video’s zullen te zien zijn tijdens ons evenement in november, tijdens de Orange the World week. Het doel van de verhalen is om bewustwording te creëren bij mensen die niet weten wat er onder straatintimidatie verstaan wordt. Daarnaast willen we met de video’s een dialoog starten tijdens het evenement. Als jij hierbij wilt helpen stuur ons dan een DM, berichtje of mailtje voor meer informatie.

Ik wil mijn verhaal delen

  • Het invullen van je naam is niet verplicht
  • Dit geeft inzicht op welke plekken straatintimidatie voorkomt
  •  

* Je verhaal blijft anoniem, tenzij je er prettig bij voelt om je verhaal met naam te delen. Wij gebruiken je verhaal enkel om meer bewustwording te creëren rondom het probleem van straatintimidatie. Dit doen wij bijvoorbeeld door je verhaal te delen op onze website, mee te nemen in toekomstige campagnes en het te delen op onze socials, zoals Instagram en Facebook.

Let er op dat jouw verhaal geen racistische, seksistische, homofobe of discriminerende uitingen bevat. Anderen zullen jouw verhaal lezen. Let daarom op je toon en hou het respectvol. Verhalen die niet aan deze voorwaarden voldoen zullen wij niet plaatsen.

Mérida | Amsterdam

Today in Oosterpark my friend and I were running and we passed a man who muttered something obscene about our bodies as we ran by, something about “our asses” followed by a lip licking “mmmm”.

I turned and met his eyes and he saw me and smirked. I threw up a middle finger and said “WE ARENT HERE FOR YOU!”

And kept running. He started screaming “FUCK YOU AND YOUR MIDDLE FINGER. FUCK YOU I’LL RIP YOUR ASSHOLE OPEN. FUCK YOU!”

We kept running.

He chased us down (he was about 6’4”) and hovered over my friend who screamed “GET BACK!” and he yelled, “FUCK YOU FUCK YOUR MIDDLE FINGER YOU THREW THAT AT ME FUCK YOU!”

And we kept running and left the park.

I was scared I am still scared. He was a big man Leaving the park and on my way home I was terrified I would run into him alone without her.

I got home and sobbed and threw up in the shower.

Anoniem | Amsterdam

Elke ochtend als ik naar school fietste, nog geen 500 van mijn huis vandaan, was er een man in een oranje werk pak die naar mij zwaaide en zei “goeiemorgen meissie”. Ik kreeg er de rillingen van en fietste door, het was een deel van mijn fiets tocht geworden. Iets wat ik nooit deelde omdat het “normaal” voelde voor mij. Als 12 jarig meisje had ik niet door dat dit niet klopte. Op een dag, toen ik aan het fietsen was, zag ik de man al in de verte aankomen wandelen. Ik had toen nog geen bril en zag niet waar hij mee bezig was, tot op het moment dat ik hem passeerde en nog geen 1,5 meter van hem vandaan was. Hij was zichzelf lopend naar mij toe aan het aftrekken. “Hey meissie moet je pik, moet je me pik” zei hij kreunend. Ik verstijfde helemaal en fietste zo hard als ik kon door, helemaal naar school. Ik had niets verteld aan mijn vriendinnen, totdat ik op school was. Ik belde mijn moeder op en die belde voor mij de politie. Ik was net aangekomen op school, maar ik ging weer terug naar huis, in mijn eentje. Ik was zo in de war. “Waarom belde ik niet gewoon gelijk de politie” dacht ik. Maar als 12 jarig meisje was dit voor mij niet te bevatten, ik schaamde me kapot. Ik had nog nooit een penis gezien van een wildvreemde. Eenmaal thuis aangekomen zag ik de politie daar staan. Ik moest uitleggen wat er gebeurde, maar ik kon het woord “pik” niet uit mijn mond krijgen. Ik zei dat de man had gezegd “moet je moet je”, omdat ik het woord “pik” gewoon niet durfde te zeggen tegen een mannelijke politie agent. Ik moest met de agent mee om te kijken of er ergens sperma lag waar het gebeurde. Dit was eigenlijk toch veel te absurd als ik er nu over terug denk. Mama en ik gingen met de agent mee naar het politiebureau om aangifte te doen. Ik moest mijn verhaal doen, en weer durfde ik het woord “pik” niet te zeggen. Verder zei ik wel dat hij aan het masturberen was op straat, voor mijn neus en dat hij mij elke ochtend gedag zei. Aan mijn moeder in het andere kamertje werden dingen gevraagd zoals “heeft uw dochter een grote fantasie”. Dit is toch ongelofelijk denk ik nu. Mijn aangifte was niet doorgegaan en de man is nooit aangehouden voor wat hij mij heeft aangedaan. Elke ochtend fietste ik met met de angst naar school dat ik hem weer zou tegen komen. Twee weken later kwam ik hem weer tegen. 700 meter van mijn huis verwijderd, dicht bij mijn oma. Hij riep naar me “hee meissie moet je me jonko hebben”. Ik verstijfde weer. Ik belde gelijk mijn oma en zij kwam er gelijk aan. Ik fietste een paar meter door en stopte toen met fietsen en bleef wachten op haar. Ik belde mijn moeder en daarna de politie. Ze kwamen wel voor verhaal, maar er is nooit wat mee gedaan. Het enige wat de politie mij vertelde was: “we hebben een man met een donkere huidskleur aangehouden die aan het werk was voor de gemeente die hier in de buurt werkt”. Ik heb de man nog wel is vaker gezien daarna, maar nooit meer in de ochtend. Eigenlijk totdat ik ging verhuizen drie jaar later. 

Esther | Amsterdam

Trieste figuren

Ik ging jaren terug uit in Castricum en stond buiten met een kennis te praten en uit het niets werd ik van achteren keihard op mijn kont geslagen. Ik draaide me om en tegen hem lopen schreeuwen, ik was heel kwaad. Hij werdt bang en probeerde te beweren dat hij het niet had gedaan.  Het ergste was, er was een bewaker in de buurt en die deed niks.

Rond 2019 liep ik door Amsterdam centraal en een groep jongens liep toevallig naast me en 1 van de jongens riep dingen zoals lekker ding naar me. Ik negeerde ze en wou naar de uitgang lopen en hij had het lef om mij te achtervolgen. Ook behoorlijk kwaad op hem geworden en gelukkig schrok hij ervan.

Ik kan een heel verslag schrijven over trieste figuren die niet normaal tegen mij of andere vrouwen kunnen doen maar dat bespaar ik jullie.

Soraya | Alkmaar

Woonde destijds in Assendelft, fietste naar huis van school. Door een groep jongeren werd er geroepen als ‘schatje’ en fluiten me na. Toen ik zei dat ik daar niks van wilde hebben. Was ik een ‘scheldwoordenboekvol’.. 

Emma | Rotterdam

Ik ben Emma. Toen ik 12 was riep een jongen naar me ‘mooie kont’. En toen ik 11 was had een man van ongeveer 38 op me kont geslagen toen ik aan het shoppen was. Er was ook nog een keer dat een  man naar me keek in een kleedhokjes door de spiegel. Ik heb nu een trauma aan kleedhokjes.

Pauline | Rotterdam

Ik fiets naar huis terug komend van een hele gezellige avond in Eindhoven. Ik denk dat het rond half 1 snachts was, ik had namelijk de laatste trein naar Rotterdam. Al fietsende zie ik vanuit de andere kant van de weg een auto aankomen, maar ik heb voorrang. De auto die ik inmiddels had kunnen identificeren als een wit bestelbusje, komt met een rot tempo de afrit op gereden, daarbij wordt er ook nog eens flink getoeterd. Toch floept er iets uit: “wat doe je nou man ik heb toch voorrang?” riep ik en ik kijk wie er achter het stuur zit en ik zie voor in het busje twee jongens zitten. Ik voel me meteen angstig, ook heb ik meteen spijt dat ik iets heb geschreeuwd. Ik fiets door en de auto komt langs me gereden en nog steeds blijft de auto toeteren ter hoogte van mij. Ze rijden door en naderen een rood stoplicht, ik zie de bui al hangen en knijp zo hard ik kan in mijn handvaten, ik ben bang en voel me onveilig. Ik zie ze lachen als ik dichterbij kom en fiets langs ze af. Ik heb groen licht en steek over, hopend dat ik van ze af zou zijn. Maar na 2 minuten fietsen en niet achter me durven te kijken hoorde ik weer getoeter. Het busje komt nu naast me rijden en blijft naast me rijden, maar een klein tikje naar rechts en ik lig samen met mijn fiets, om half 1 snachts, op de grond. Het raampje van de bijrijder gaat open, ze volgen nog steeds mijn tempo, de bijrijder kijkt me lachend aan en de bestuurder begint ongegeneerd woorden op mij af te vuren, kom dan schatje zegt hij, ik trek je hier zo het straatje in en druk je aan van voor en achter als het moet.. en met piepende banden verdwijnt de witte bus in de nacht. Ik zit nog op mijn fiets en de tranen schieten over mijn wangen. Een hele gezellige avond in de grond gestampt door twee voor mij onbekende jongens.. huilend en trillend lag ik op mijn bed.

Maar na verdriet en angst komt woede, ik ben zo klaar met het gesis en geroep van mannen. Ik studeer grafisch op de Willem de kooning academie en heb de volgende dag besloten hier een project over te maken. Elke dag wordt er nagefloten, nagekeken of nageroepen, van hele onschuldige opmerkingen tot ergere dingen die echt schade kunnen achterlaten. Met behulp van audio wil ik een publicatie uitbrengen die laat zien wat het met een persoon kan doen als je elke dag wordt nageroepen. Ik wil met het audiofragment laten horen hoe het is om gecatcalled te worden, zodat niet alleen de catcallers weten hoe het voelt maar ook de mensen om hen heen.

Steun ons met een donatie

Stichting Stop Straatintimidatie is een vrijwilligersorganisatie. Wij doen alles naast onze vaste banen en zijn afhankelijk van donaties. Door giften kunnen wij effectief campagne voeren en lobbyen.

Je kunt ook direct een donatie overmaken naar ons rekeningnummer:
NL18 SNSB 0706 1990 22 op naam van Stop Straatintimidatie.

Bedrag



Blijf op de hoogte

Vul je e-mailadres in om je aan te melden voor onze nieuwsbrief.

MEER INFORMATIE